Op 18 december 2009 overleed Kees Wolfswinkel in de leeftijd van 69 jaar
Cornelis Jan Wolfswinkel
Kees Wolfswinkel, oud voorzitter van de Vereniging KJBB ’41-’49.
Toen Kees overleed probeerde ik te overzien welke ervaringen ik in de loop van zeven jaar met hem had opgedaan. Al gauw bleek dat een belangrijk deel niet los te maken was, en is, van de Vereniging KJBB ’41-’49. Kees leerde er Rita Vreugdenburg kennen en via haar mij (Rita en ik waren toen al ruim twaalf jaar maatjes en actief geweest bij de Westcoast, een van de werkgroepen van de KJBB). Ik was al een tijd geen lid meer van de KJBB, maar dankzij Kees werd ik dat wel weer. Ik raakte zo steeds meer betrokken bij het wel en wee van Kees en Rita en, vaak daarmee samenhangend, bij het wel en wee van de KJBB. Kees vervulde, met veel verve en deskundigheid, verschillende bestuursfuncties, waaronder een tijdlang het voorzitterschap. Gedroeg hij zich ook als voorzitter? Hij kon dat zeker wel, maar alleen als dat te pas kwam. In de meeste gevallen gedroeg hij zich als een ‘gewoon’ lid, maar wel als een heel actief lid. Ik had de indruk dat, bij wijze van spreken, de KJBB zijn ‘gehele ziel en zaligheid was’. Hij werkte samen en als één van hen, met de BM-ers (Bureau Medewerkers). Op vrijwel alle bijeenkomsten van de werkgroepen was hij aanwezig en hielp mee met sjouwen van allerlei spullen. Het zweet droop dan van zijn gezicht, letterlijk. Ik hield dan mijn hart vast. Maar hij bleef het doen. In de meeste gevallen had hij zelf ook boeken en Indonesische snuisterijen om die ter plekke te verkopen. Ook die droeg ie vaak zelf naar binnen. De verdiensten waren voor de KJBB. Niet zelden, meestal eigenlijk, zorgde hij voor de Indische versnaperingen, waarvoor hij het geld voorschoot. Hij haalde al dat lekkers bij Toko Makassar in Amsterdam, en kreeg korting. Tawarren kon Kees ook! Maar met dat voorschieten nam hij ook het risico dat niet alles werd verkocht en hij zelf met het tekort bleef zitten. Maar vaker raakte alles toch uitverkocht ten voordele van de KJBB. Maar leed hij wel eens verlies, dan deed ie daar laconiek over. Ook voor de Algemene Ledenvergaderingen (de grote koempoelans) kocht hij Indische hapjes in en de dranken, voor honderden Euro’s. Ook dan niet zonder risico: er waren er die een flesje wijn of een fles jenever achterover drukten om er thuis van te genieten. Kees nam het verlies grootmoedig. Ik zei het al: de KJBB was zijn leven. Steeds vóór zo’n grote koempoelan was hij druk in de weer met het stomen van zijn, inmiddels befaamde, roti koekoes. Eenmaal afgekoeld, sneden Rita en ik, ik logeerde dan bij Kees en Rita, de roti koekoes in parten en verpakten die in doorzichtig folie. Dat deden we ook met de spekkoek. Het was steeds nachtwerk! Maar we hadden er met z’n drietjes lol in.
Hoogtepunt was steeds het tellen van de verdiensten en/of verliezen, ‘s avonds bij Kees en Rita thuis. Het tellen liet Kees over aan Rita en mij, hijzelf keek met een glas wijn in de hand geamuseerd toe. Het verlies nam Kees steeds voor zichzelf, maar was er sprake van winst, gelukkig gebeurde dat heel vaak, dan belde hij daarover blij de penningmeester op. Alle winst ging altijd in zijn geheel naar de KJBB.
Ben je in de hemel ook voor anderen aan het werk Kees?

Dane  Beerling, Amsterdam 2009